Ομολογία Πάτρικ Ουσίφο

«Εις δε τον δυνάμενον υπερεκπερισσού να κάμη υπέρ πάντα όσα ζητούμεν ή νοούμεν, κατά την δύναμιν την ενεργουμένην εν ημίν, εις αυτόν έστω η δόξα εν τη εκκλησία δια Ιησού Χριστού εις πάσας τας γενεάς του αιώνος των αιώνων. Αμήν.» Εφεσίους γ ́ 20,21

Αυτό το μήνα θα γνωρίσουμε την μαρτυρία ενός Νιγηριανού αδελφού μας, του Πάτρικ Ουσίφο.

Αδελφέ Πάτρικ, καταρχάς να σε καλωσορίσουμε ανάμεσα μας, μιας και βγήκες πρόσφατα από την φυλακή.

Ευχαριστώ. Πράγματι βγήκα από την φυλακή στις 5 Ιουλίου, μετά από 16 χρόνια. Για την ακρίβεια μετά από 15 χρόνια και 7 μήνες.

Και απ’ ότι ξέρω αν δεν είχε ενεργήσει θαυμαστά ο Κύριος τώρα θα είχες απελαθεί στη Νιγηρία. Αν θέλεις, ας ξεκινήσουμε από αυτό.

Ναι, έγινε πιστεύω ένα θαύμα. Όταν είχα καταδικαστεί στο δικαστήριο, η απόφαση έλεγε ότι μετά την αποφυλάκιση μου θα πρέπει να απελαθώ από την χώρα. Παρόλο που ήμουν παντρεμένος με Ελληνίδα. Βέβαια, μου έλεγαν ότι η απέλαση μετά θα ακυρωθεί, θα φύγει από τον φάκελο μου, αλλά τελικά δεν έφυγε. Και με βάση την συνθήκη Σένγκεν δεν θα μπορούσα να ξανάρθω στην Ελλάδα αλλά και σε καμία ευρωπαϊκή χώρα. Έκανα τελικά ένα δικαστήριο, για να κάνω αντίρρηση στην απέλαση, ήρθαν και ο αδελφός ο Ηλίας Κοροβέσης με την γυναίκα μου και η τελική απόφαση ήταν ότι πρέπει να φύγω. Και όπως ερχόντουσαν στην φυλακή να μου το πουν, έπαθαν ατύχημα και το αυτοκίνητο του αδελφού Ηλία καταστράφηκε. Στενοχωρήθηκα και για το ατύχημα πάρα πολύ και για την απέλαση και πραγματικά ένοιωθα ότι ο Θεός με εγκατέλειψε. Με ενημέρωσαν τελικά από την φυλακή ότι φεύγω για Αθήνα και από εκεί με το αεροπλάνο για Νιγηρία. Ήταν όλα έτοιμα, διαβατήρια, εισιτήρια, τα πάντα. Πέρναγαν όμως οι μέρες, δεν έφευγα, και τελικά ήρθε η Κυριακή 5 Ιουλίου.

Η μέρα που ήταν και το δημοψήφισμα;

Ναι, ακριβώς. Με φωνάζει λοιπόν κάποια στιγμή το μεσημέρι ο δεσμοφύλακας και μου λέει: “Μάζεψε τα πράγματα σου, φεύγεις, αποφυλακίζεσαι.” Σκέφθηκα ότι μου κάνει πλάκα. Πήγα, το είπα στους άλλους κρατούμενους που ήμασταν μαζί στον θάλαμο και όλοι μου λένε: “Σε κοροϊδεύει.” Κι εγώ το ίδιο πίστευα γιατί τόσα χρόνια δεν είχα δει κανένα να φεύγει Κυριακή. Την μέρα αυτή είναι πάντα κλειστή η φυλακή. Τον αγνόησα λοιπόν και συνέχισα να τρώω το φαγητό μου. Με ξαναφώναξε. Πάλι τον αγνόησα, μέχρι που ήρθε τρίτη φορά και μου λέει: “Μήπως δεν θέλεις να φύγεις; μήπως θέλεις να κάτσεις στην φυλακή;” Πήγα στον θάλαμο τελικά, πήρα το πράγματα μου, πήγα στο γραφείο της διευθύντριας και μου λέει: “Σήμερα πήρα ένα φαξ από την εισαγγελία ότι πρέπει να φύγεις αμέσως. Πάρε το αποφυλακιστήριο, πάρε τα πράγματα σου και φύγε”. Τότε συνειδητοποίησα ότι αυτό που συμβαίνει είναι κάτι υπερφυσικό, ότι είναι το χέρι του Θεού. Και κατάλαβα μέσα μου ένα πράγμα: “Ο Θεός απαντάει τις προσευχές μας, όχι με τον τρόπο που εμείς θέλουμε, αλλά με τον τρόπο που Εκείνος θέλει.” Προσπάθησα να βρω λύση με ανθρώπους, με δικηγόρους, πολέμησα όπως μπόρεσα, αλλά ο Θεός είπε: “ Όχι. Γιατί θέλω να κάνω κάτι που θα σε εκπλήξει. Κάτι που όταν το ολοκληρώσω θα καταλάβεις ότι ήμουν Εγώ.” Και όπως λέει στην επιστολή προς Εφεσίους ο απόστολος Παύλος, ο Θεός είναι δυνατός να κάνει περισσότερα από όσα ζητούμε ή νοούμε. Ήταν για μένα μια μεγάλη ενθάρρυνση για να συνεχίσω στην ζωή μου να προσεύχομαι, να μην χάνω ποτέ την ελπίδα μου και να έχω πάντοτε πίστη.

Ευχαριστούμε τον Θεό. Να πούμε όμως και τα υπόλοιπα που έκανε ο Κύριος στην ζωή σου. Στην φυλακή πως βρέθηκες καταρχάς;

Στην φυλακή βρέθηκα καταδικασμένος σε ισόβια για εμπόριο ναρκωτικών. Με συνέλαβαν 23 Σεπτεμβρίου του 1999 στην Αθήνα, όταν βρήκαν στο σπίτι μου, στην αποθήκη μου, ηρωίνη και κοκαΐνη. Βέβαια δεν έβγαινα στον δρόμο να πουλάω ναρκωτικά, κάποιοι μου τα έφερναν, κάποιοι ερχόντουσαν και τα έπαιρναν και έπαιρνα το ποσοστό μου. Ήμουν μέλος μιας ομάδας και η δουλειά μου ήταν να κρατάω τα ναρκωτικά σπίτι μου και να μεταφέρω τα χρήματα, τα κέρδη, από την Ελλάδα σε άλλες χώρες. Ήταν μια πλήρως οργανωμένη επιχείρηση.

Πόσων χρονών ήσουν όταν σε συνέλαβαν;

Ήμουν σαράντα χρονών. Με πήγαν πρώτα στην Ασφάλεια, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας και μετά στην φυλακή στα Χανιά, στην Κρήτη. Εκεί βρήκα πολλούς Αφρικανούς που μου έλεγαν: “Πάτρικ, θα σε βοηθήσουμε. Θα επικοινωνήσουμε με μάγους-βουντού στην Αφρική κι αυτοί θα κάνουν μάγια και θα σε βγάλουν έξω. Δώσε μας λεφτά και θα γίνουν όλα.” Δεν τα πίστευα όμως όλα αυτά, τα θεωρούσα ανοησίες.

Στον Θεό πίστευες; Οι δικοί σου ήταν χριστιανοί ή μουσουλμάνοι;

Μερικές φορές πίστευα, άλλοτε όχι. Είχα επηρεαστεί και από την εκπαίδευσή μου, όπου διδάχτηκα ότι ο άνθρωπος δεν είναι δημιούργημα του Θεού αλλά προϊόν εξέλιξης. Η οικογένεια μου και η μητέρα μου και ο πατέρας μου ήταν παγανιστές. Είχαν είδωλα στο σπίτι και τα λάτρευαν κάνοντας θυσίες και σφάζοντας κοτόπουλα και τράγους. Η καταγωγή μου είναι από ένα μέρος της Νιγηρίας, το Μπενίν όπου οι άνθρωποι πιστεύουν πολύ σε προλήψεις, μαγείες και τέτοια πράγματα. Παρόλαυτα υπήρχε μια χριστιανική εκκλησία ακριβώς απέναντι από το σπίτι μου και πρέπει να ήτανε και εκκλησία της Πεντηκοστής. Θυμάμαι όμως ότι η μητέρα μου γελούσε μαζί τους, τους κορόιδευε κι αυτό είχε επηρεάσει κι εμένα. Και αν και πήγα δύο ή τρείς φορές (όταν κάποιοι φίλοι με προσκάλεσαν) δεν κατάλαβα τίποτα.

Στην Ελλάδα πότε ήρθες;

Στην Ελλάδα ήρθα το 1995. Πριν είχα ζήσει και στην Τουρκία. Εκεί πήγα και στο Πανεπιστήμιο και το τελείωσα σαν πολιτικός μηχανικός. Αυτή είναι η δουλειά μου. Δούλεψα μετά στη Τουρκία και στη Νιγηρία σε κάποιες εταιρείες αλλά και σε κάποια έργα των Ηνωμένων Εθνών όπου φτιάχναμε σιλό, αποθηκευτικούς χώρους για τρόφιμα. Και για την κυβέρνηση δούλεψα σε έργα ορυχείων και έφτασα σε ένα σημείο να θεωρούμαι από τους πολύ καλούς πολιτικούς μηχανικούς στην Νιγηρία.

Και πως κατέληξες στο εμπόριο ναρκωτικών;

Μπήκα στο εμπόριο ναρκωτικών γιατί ήταν big money business. Ήταν πάρα πολλά τα χρήματα και γι’ αυτό ανακατεύτηκα. Ποτέ μου δεν έπαιρνα ναρκωτικά, ούτε κάπνιζα. Τελικά συνέλαβαν έναν φίλο και για να γλυτώσει, κατέδωσε εμένα. Ήρθε η αστυνομία σπίτι μου, βρήκανε τα ναρκωτικά και μου είπαν κι εμένα το ίδιο πράγμα. “Για να γλυτώσεις, δώσε μας κάποιον άλλο, κάποιον μεγάλο.” Αρνήθηκα, γιατί αν το έκανα θα έβαζα σε πολύ σοβαρό κίνδυνο όχι μόνο την ζωή μου αλλά και την ζωή όλης μου της οικογένειας.

Είχες τότε οικογένεια;

Είχα δύο παιδιά στην Νιγηρία, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, από την πρώτη μου γυναίκα που ήμουν διαζευγμένος και στην Ελλάδα είχα παντρευτεί το 1998 την σημερινή γυναίκα μου που είναι Ελληνίδα. Τελικά δεν τους είπα τίποτε και βρέθηκα προφυλακισμένος στην φυλακή στα Χανιά. Ένα βράδυ, όπως ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου κι έβλεπα τηλεόραση, άκουσα μια φωνή δίπλα μου να μου μιλάει σε καθαρά αγγλικά. Κοίταξα γύρω μου, νόμιζα ότι κάποιος αστειευότανε μαζί μου, αλλά όλοι κοιμόντουσαν. Μετά από λίγα λεπτά πάλι άκουσα την ίδια φωνή. Και πριν και τώρα έλεγε το ίδιο πράγμα: “Έχεις αμαρτήσει εναντίον μου. Ζήτα μου συγχώρεση και θα σε συγχωρήσω.” Γονάτισα τελικά στο κρεβάτι μου και είπα: “Συγχώρεσε με.”

Ήξερες ότι είναι ο Θεός;

Όχι αλλά ήταν κάτι που μου προκάλεσε φόβο. Σκέφθηκα ότι ήταν κάποιο πνεύμα ή κάποιος άγγελος. Άκουγα όμως την φωνή αυτή πεντακάθαρα, όπως ακούς τώρα την δική μου. Είπα: “Συγχώρεσε με” κοιμήθηκα και το πρωί που ξύπνησα ένοιωθα πάρα πολύ όμορφα. Ενώ πριν είχα φόβο, ταραχή, στενοχώρια, (ήξερα ότι θα καταδικαστώ σε ισόβια), τώρα ένοιωθα ήρεμος και είχα πολύ ειρήνη στην καρδιά μου. Μετά από μια εβδομάδα έφυγα από την φυλακή στα Χανιά και πήγα στο Ναύπλιο. Μόλις έφθασα, μου είπαν ότι κάποιος μου έχει στείλει ένα δέμα. Το άνοιξα και είχε μέσα μια Αγία Γραφή, στα αγγλικά. Αργότερα έμαθα τι έγινε. Ήταν ένας χριστιανός αδελφός στην φυλακή στα Χανιά, ένας Νιγηριανός και αυτός έδωσε τα στοιχεία μου στην Αθήνα για να μου στείλουν την Αγία Γραφή.

Σου είχε μιλήσει για τον Χριστό;

Όχι, δεν μου είχε πει τίποτε, δεν τον ήξερα. Μόνο είπε να μου στείλουν μια Βίβλο. Αλλά όταν έφθασε το δέμα στα Χανιά, εγώ είχα φύγει και έτσι το δέμα με ακολούθησε και μου το έδωσαν στην φυλακή στο Ναύπλιο. Ξεκίνησα να διαβάζω από την πρώτη σελίδα την Βίβλο και μέσα σε δύο εβδομάδες την είχα διαβάσει όλη. Δεν μπορούσα να την αφήσω από τα χέρια μου, ήθελα να την διαβάζω συνέχεια. Και όταν έκλειναν το βράδυ τα φώτα στον θάλαμο, πήγαινα στις τουαλέτες που υπήρχε φως και συνέχιζα να διαβάζω εκεί. Και όπως διάβαζα, αυτή η ίδια φωνή, που μου είχε πει στα Χανιά να ζητήσω συγχώρεση, μου έλεγε τώρα για τον Ιησού Χριστό. Για το ποιός είναι, για τον Λόγο Του, για την θυσία Του, και έτσι γνώρισα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός. Και έτσι έμαθα ότι αυτή η φωνή που μου μιλούσε ήταν η φωνή Του. Και έτσι έγινα Χριστιανός. Μετά συνέχισα, μελετούσα τον Λόγο του Θεού, κι όπως ήμουνα στο προαύλιο της φυλακής ερχόντουσαν διάφοροι άνθρω- ποι και μου έλεγαν: “Μπορείς να μας εξηγήσεις κάτι; μπορείς να μας διαβάσεις κάτι;” Δεν ήξερα πολλά, αλλά ότι ήξερα, ότι είχα καταλάβει, τους το έλεγα.

Αφρικανοί ήτανε;

Όχι, ήταν Έλληνες. Αλλά και από άλλα έθνη. Ήταν ένας Κινέζος που μίλαγε αγγλικά, Αλβανοί, διάφοροι. Διψούσαν να μάθουν για τον Θεό. Ένας, δύο, τρείς, όλο αυξάνονταν, έρχονταν γύρω μου και τους μίλαγα μέσα από την Αγία Γραφή. Μετά ξεκινήσαμε να προσευχόμαστε. Για προβλήματα υγείας, για οικογενειακά θέματα, για τα δικαστήρια που θα γινό-ντουσαν. Και ο Κύριος απαντούσε. Έτσι έγινε μια εκκλησία μέσα στην φυλακή του Ναυπλίου. Μαζευόμασταν στο όνομα του Ιησού Χριστού, μελετούσαμε τον Λόγο του Θεού και προσευχόμασταν κι αυτό κράτησε ένα χρόνο περίπου.

Με το δικό σου δικαστήριο τι έγινε;

Έγινε το δικαστήριο στην Αθήνα, καταδικάστηκα σε ισόβια και μετά περίμενα το εφετείο. Πριν την δίκη όμως είχα δει ένα όνειρο, ένα ενύπνιο. Έβλεπα ότι γινόταν πόλεμος, μάχη. Άνθρωποι πολεμούσαν με μαχαίρια, με σπαθιά, υπήρχε αναταραχή και σύγχυση και μέσα σε αυτή την κατάσταση είδα τον εαυτό μου να ελευθερώνεται. Και κατάλαβα μέσα μου ότι η Ελλάδα θα περάσει κάποια μεγάλα προβλήματα και μέσα σε αυτή την κατάσταση, θα έρθει η στιγμή που θα ελευθερωθώ. Τελικά έτσι και έγινε. Βγήκα από την φυλακή την μέρα που έγινε το δημοψήφισμα. Μετά το δικαστήριο έφυγα από το Ναύπλιο και πήγα στη φυλακή της Πάτρας. Εκεί ο Κύριος μου άνοιξε μια μεγάλη πόρτα. Ήτανε στη φυλακή περίπου τριακόσιοι άνθρωποι και από αυτούς περισσότεροι από εβδομήντα ερχόντουσαν στην εκκλησία. Ήτανε η ορθόδοξη εκκλησία και η δικιά μας εκκλησία. Μόλις τέλειωνε την Κυριακή η λειτουργία στην ορθόδοξη εκκλησία, ξεκινούσαμε εμείς. Εκεί είδαμε θαύματα. Είδα κάποιον που είχε καρκίνο στο συκώτι να γίνεται καλά. (Ένας Αρμένιος, αυτή την στιγμή είναι ποιμένας στην Αρμενία και έχει δικιά του εκκλησία.) Ένας Αλβανός είχε πρόβλημα στην σπονδυλική στήλη, δεν μπορούσε να περπατήσει, προσευχηθήκαμε κι έγινε τελείως καλά. Κι άλλα πολλά έγιναν. Και κάθε μέρα ερχόντουσαν όλοι γύρω από το κρεβάτι μου και είχαμε Βιβλική μελέτη. Κάθε μέρα.

Είχανε και οι άλλοι Άγιες Γραφές;

Ναι, φυσικά, όλοι τους. Μέσα στην φυλακή υπολογίζω ότι πρέπει να έχω δώσει περίπου οχτώ χιλιάδες Βίβλους. Μου έστελναν Βίβλους από την Γαλλία, από την Αμερική, από παντού. Σε όλες τις γλώσσες. Οι Γεδεωνίτες μού τις έστελναν κυρίως, αλλά και από διάφορες εκκλησίες. Στην φυλακή στην Πάτρα έκατσα περίπου οχτώ χρόνια και μετά πήγα στις φυλακές στο Μαλανδρίνο. Μόλις έφθασα και κατέβηκα από την κλούβα, μου λέει ένας φύλακας: “Εσύ είσαι ο Πάτρικ; έλα μαζί μου.” Με πάει στο διευθυντή της φυλακής και εκείνος μου λέει: “Άκουσα για την εκκλησία που είχες στην Πάτρα και θέλω να κάνεις κι εδώ το ίδιο έργο. Και ότι χρειαστείς έλα να μου το πεις.”

Πες μου κάτι. Είχες ποτέ πρόβλημα με άλλους κρατούμενους που δεν τους άρεσε αυτό που έκανες;

Ναι, φυσικά. Πολλές φορές είχα πρόβλημα. Μια φορά μου επιτέθηκαν γύρω στα δώδεκα άτομα. Ήταν όλοι μουσουλμάνοι, από διάφορες χώρες. Από τη Τουρκία, από το Ιράν, από το Πακιστάν. Και ο λόγος που μου επιτέθηκαν ήταν γιατί έλεγα ότι ο Μωάμεθ δεν είναι αληθινός προφήτης και ο Αλλάχ δεν είναι ο πραγματικός Θεός. Με θεωρούσαν βλάσφημο γιατί δεν πίστευα αυτά που πίστευαν εκείνοι. Μου επιτέθηκαν, με χτύπησαν, η υπόθεση πήγε στον εισαγγελέα και ο εισαγγελέας τους απήγγειλε κατηγορίες και όρισε δικάσιμο για να δικαστούν. Πήγα και του είπα: “Ο Θεός μου είπε να τους συγχωρέσω και αυτό θα κάνω, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν ήξεραν τι έκαναν. Δεν επιθυμώ την δίωξη τους. Και μου λέει: “Αν σε ξαναχτυπήσουν μην έρθεις σε μένα.” “Εντάξει,” του λέω “μην ανησυχείς.” Κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους έγιναν αργότερα οι καλύτεροι μου φίλοι μέσα στην φυλακή κι ερχόντουσαν και στην εκκλησία. Έχω δει πολλά θαυμαστά έργα που έχει κάνει ο Κύριος.

Πως είναι η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές σήμερα;

Πραγματικά πολύ δύσκολη. Στα χρόνια που πέρασα στην φυλακή, ο Κύριος μου έδειξε πολλά πράγματα και μου έδειξε και τον τρόπο που ο Σατανάς κινείται μέσα σ’ αυτό το χώρο και καταστρέφει τους ανθρώπους. Θα σου πω ένα παράδειγμα. Όταν ήμουν στη φυλακή στο Ναύπλιο, ένα βράδυ, γύρω στις τρείς η ώρα με ξύπνησε ο Κύριος. Και βλέπω τέσσερις άνδρες να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι, με ένα κερί στην μέση αναμμένο. Ο ένας κάτι ψιθύριζε και όπως ήταν δίπλα κάποια σακάκια κρεμασμένα στον τοίχο, τα έβλεπα να κουνιούνται πέρα-δώθε σαν ένας άνεμος να φυσάει πάνω τους. Τους φώναξα να σταματήσουν και τότε ο ένας φύσηξε το κερί, το έσβησε και όλοι έτρεξαν στα κρεβάτια τους. Το άλλο πρωί μίλησα με έναν από αυτούς και μου λέει: “Πάτρικ, εσύ είσαι χριστιανός αλλά εμείς δεν είμαστε. Εμείς ακολουθούμε τον Σατανά.” Και δυστυχώς γνώρισα πολλούς ανθρώπους μέσα στην φυλακή που ακολουθούνε τον εχθρό της ψυχής.

Έχεις ποτέ δεχτεί επίθεση, μέσα στην φυλακή, από πονηρά πνεύματα;

Αρκετές φορές. Όταν δημιουργείς προβλήματα στις δυνάμεις του σκότους, θα σου επιτεθούν οπωσδήποτε. Μια μέρα όπως ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου και αφού είχα διαβάσει τον Λόγο του Θεού και είχα προσευχηθεί, είδα ένα μεγάλο φίδι να έρχεται καταπάνω μου. Δεν κοιμόμουν, το έβλεπα μπροστά μου ολοζώντανο. Ήταν μια όραση. Όρμησε για να με δαγκώσει στο λαιμό αλλά τα δόντια του δεν μπόρεσαν να με τρυπήσουν και το είδα τότε να γυρνάει και να φεύγει. Είπα: “Κύριε σε ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήσουν ο Πατέρας μου και ο Θεός μου τώρα θα ήμουν νεκρός.” Όπως βλέπουμε και μέσα στο βιβλίο του Ιώβ ο Κύριος δεν αφήνει τον Σατανά να σου επιτεθεί παραπάνω, από όσο Εκείνος θα επιτρέψει. Και κάτι τέτοιο έγινε τώρα με τον αδελφό Ηλία και την γυναίκα μου. Ήρθανε για να με δούνε, για να με βοηθήσουνε, όμως έπαθαν ατύχημα και το αυτοκίνητο του αδελφού καταστράφηκε. Ποιός το έκανε αυτό; Ήταν μια επίθεση από τις δυνάμεις του σκότους. Όμως ο Κύριος δεν επέτρεψε να πάθουν τίποτε και βγήκαν από ένα διαλυμένο αυτοκίνητο χωρίς να έχουν τραυμα- τιστεί καθόλου.

Με την δικιά μας εκκλησία πως ήρθες σε επαφή;

Στην φυλακή της Πάτρας ήταν ένας Αλβανός που τον έβλεπα συνέχεια με ακουστικά να ακούει ραδιόφωνο. Τον ρώτησα και μου είπε ότι ακούει έναν χριστιανικό σταθμό. Από εκεί βρήκα την διεύθυνση της εκκλησίας στην Αθήνα και τους έγραψα ένα γράμμα. Αυτό το γράμμα το έδωσαν στον αδελφό Μιχάλη Δερματόπουλο που είναι δικηγόρος στην Πάτρα και ήρθε και με βρήκε. Μιλήσαμε και μου λέει: “Από σήμερα είμαι ο δικηγόρος σου και είμαι ο αδελφός σου.” Με βοήθησε πάρα πολύ και δεν μου πήρε ποτέ χρήματα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έβαζε και από την τσέπη του πολλές φορές για παράβολα και άλλα δικαστικά έξοδα. Μετά ήρθα σε επαφή και με άλλους αδελφούς, την αδελφή Δήμητρα Κωσταντινίδου, τον Παύλο Κοροβέση ,τον Χρήστο Νάκη και στην πρώτη άδεια που πήρα, βαπτίστηκα στο νερό, στην εκ-λησία της Μεταμόρφωσης το 2010. Μετά από λίγο καιρό έφυγα από τις φυλακές του Μαλανδρίνου και πήγα στις φυλακές στο Βόλο από όπου και αποφυλακίστηκα.

Πως σκέφτεσαι τώρα το μέλλον σου; Σκέφτεσαι να συνεχίσεις να υπηρετείς με κάποιο τρόπο τους ανθρώπους μέσα στην φυλακή;

Σίγουρα, αυτό είναι από τα πρώτα που θέλω να κάνω. Είχα πει στον Κύριο όταν ήταν να με απελάσουν: “Κύριε αν μείνω στην Ελλάδα θα σε υπηρετήσω, αν όμως επιτρέψεις να με απελάσουν στη Νιγηρία δεν ξέρω τι θα κάνω. Είμαι θυμωμένος μαζί Σου, δεν με αγαπάς για να μου συμβαίνει αυτό.” Το επόμενο πρωί ξυπνάω και όπως βγαίνω στο προαύλιο έρχεται ένας άνθρωπος και μου λέει: “Πάτρικ βοήθησε με, θέλω να μου δώσεις μια Βίβλο.” Άκουσα τη φωνή του Θεού μέσα στην καρδιά μου: “Ακόμα σε αγαπάω.” Και ο Θεός πολλές φορές, μας μιλάει μέσα από τις καταστάσεις που μας συμβαίνουν. Πήγα πίσω στο κελί, προσευχήθηκα και είπα: “Θεέ μου συγχώρεσε με για ότι Σου είπα. Σε κατηγόρησα για τα δικά μου λάθη και θύμωσα για το τίποτε. Λυπήσου με. Θα Σε υπηρετώ πάντα, ότι κι αν επιτρέψεις στην ζωή μου.” Πραγματικά ο Κύριος υπήρξε πολύ καλός μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια και είμαι πολύ ευτυχισμένος και πολύ ευλογη- μένος που ο Ιησούς Χριστός είναι ο Βασιλιάς μου και ο Κύριος μου. Και θέλω να συνεχίσει να είναι μέχρι το τέλος. Μέχρι να βρεθούμε όλοι στην βασιλεία Του.

Ημέρες και ώρες λειτουργίας

Τετάρτη & Σάββατο απόγευμα :

19.00-20.00  Προσευχή

20.00-21.00  Κήρυγμα από την Αγία Γραφή

Κυριακή πρωί:

10.00-11.00 Προσευχή

11.00-12.00 Κήρυγμα από την Αγία Γραφή

Διευθυνση: 1η Μάη 1 & Σολωμού (κάτω από την αερογέφυρα)

Είσοδος Ελεύθερη

Στοιχεία επικοινωνίας & Χάρτης πρόσβασης

Αριθμός επισκεπτών τώρα

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 160 επισκέπτες και κανένα μέλος

Χριστιανικό ραδιόφωνο

 windows media player